ในโลกของหนังซอมบี้ที่เต็มไปด้วยเลือดสาดและความสยองขวัญ ‘รุ่งอรุณแห่งความวาย(ป่วง)’ (Shaun of the Dead) กลับเลือกเดินอีกเส้นทางหนึ่ง ด้วยการผสมผสานความตลกป่วงเข้ากับวิกฤตซอมบี้ได้อย่างลงตัว จนกลายเป็นตำนานของแนว ‘zom-com’ ที่ผู้ชมทั่วโลกต้องยกนิ้วให้
| ชื่อต้นฉบับ | Shaun of the Dead |
|---|---|
| ปีที่ฉาย | 2004 |
| แนว | สยองขวัญ, ตลก |
| ความยาว | 99 นาที |
| ผู้กำกับ | Edgar Wright |
| เรท | R |
| คะแนน TMDB | 7.5/10 (9,502 โหวต) |
เนื้อเรื่องย่อ (ไม่สปอยล์ตอนจบ)
เรื่องราวของ ‘ชอว์น’ หนุ่มอังกฤษวัย 29 ปีที่ชีวิตติดหล่มอยู่กับความขี้เกียจและความมักง่าย เขาทำงานไร้ทิศทางในร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ใช้เวลาว่างไปกับการดื่มเบียร์ที่ผับ ‘เดอะวินเชสเตอร์’ กับ ‘เอ็ด’ เพื่อนซี้ที่ทั้งเกเรและไม่เอาถ่านเหมือนกัน ชีวิตของชอว์นดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีขึ้นเลยสักนิด จนกระทั่ง ‘ลิช’ แฟนสาวทนไม่ไหวตัดสินใจเลิกกับเขา
เหตุการณ์พลิกผันเมื่อซอมบี้ระบาดไปทั่วลอนดอน ชอว์นและเอ็ดต้องวางแผนกู้ชีวิตตัวเองและคนรอบข้าง โดยชอว์นเองก็ต้องหันมาปกป้องแม่ พ่อเลี้ยง และลิช พร้อมกับเพื่อนๆ ของเธอ การเดินทางไปยังผับโปรดเพื่อรอความช่วยเหลือจึงเริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความโกลาหลและมุกตลกที่สอดแทรกได้อย่างแนบเนียน
งานการแสดงและตัวละคร
ไซมอน เพกก์ รับบทชอว์นได้อย่างมีเสน่ห์ เขาสื่อสารความธรรมดาสามัญของหนุ่มอังกฤษที่ต้องกลายเป็นฮีโร่โดยไม่ตั้งใจได้เป็นอย่างดี ตั้งแต่ท่าทางมึนๆ ไปจนถึงการแสดงสีหน้าตอนที่ต้องตัดสินใจเอาชีวิตรอด ส่วนนิค ฟรอสต์ ในบทเอ็ด ก็เป็นคู่หูที่เคมีเข้ากันสุดๆ กับเพกก์ มุกแกล้งกันระหว่างสองตัวละครนี้คือหัวใจของความตลกในเรื่อง
นักแสดงสมทบอย่างเคต แอชฟิลด์ ในบทลิช ก็ทำได้ดีในการเป็นคนที่ดูจะ ‘โต’ ที่สุดในกลุ่ม ขณะที่ตัวละครพ่อเลี้ยงอย่างบิล ไนอี ก็เพิ่มสีสันด้วยท่าทีหงุดหงิดชวนหัวเสีย บทบาทของทุกคนถูกเขียนมาให้มีมิติ แม้แต่ตัวประกอบอย่าง ‘อีวอนน์’ ก็ยังมีบทบาทสำคัญในแบบที่คนดูคาดไม่ถึง
งานกำกับ ภาพ และดนตรี
เอ็ดการ์ ไรต์ ผู้กำกับมากความสามารถ สร้างสรรค์งานภาพที่เต็มไปด้วยลูกเล่น ท่าเดินของซอมบี้ที่เลียนแบบท่าเดินเมาของชอว์นในฉากเปิดเรื่องคือการเล่าเรื่องด้วยภาพที่ฉลาด และฉากต่อสู้ที่ใช้ไม้ตีคริกเก็ตก็ถูกออกแบบท่าทางได้สวยงามและตลกในเวลาเดียวกัน
ดนตรีประกอบมีส่วนสำคัญมากในการสร้างอารมณ์ การใช้เพลงอย่าง ‘Don’t Stop Me Now’ ของควีนในฉากต่อสู้นั้นกลายเป็นตำนาน และการเลือกใช้เสียงเพลงอื่นๆ ก็ช่วยเสริมจังหวะตลกได้อย่างเหมาะเจาะ ทุกองค์ประกอบทางเทคนิคถูกหลอมรวมกันอย่างแนบเนียน จนหนังดูสนุกไม่รู้จบ
บทวิเคราะห์จากกองบรรณาธิการ
‘รุ่งอรุณแห่งความวาย(ป่วง)’ ไม่ใช่แค่หนังซอมบี้ตลกทั่วไป แต่เป็นการเสียดสีวิถีชีวิตคนเมืองที่ดำเนินไปอย่างไร้จุดหมาย ชีวิตวนลูปซ้ำซากเหมือนซอมบี้ที่เดินอย่างไร้สติ ตัวละครชอว์นคือภาพแทนของคนที่หลงลืมความสำคัญของความสัมพันธ์ จนกระทั่งโลกต้องพังทลายเพื่อให้เขาตื่นขึ้นมา
หนังยังแฝงปรัชญาเรื่องการเติบโตและการรับผิดชอบ ผ่านการที่ชอว์นต้องกลายเป็นผู้นำ และเลือกสิ่งที่ถูกต้อง แม้ต้องแลกกับอะไรบางอย่าง ประเด็นเหล่านี้ทำให้หนังมีมิติมากกว่าความบันเทิงผิวเผิน และเป็นเหตุผลที่ทำให้หนังยังคงได้รับการยกย่องแม้เวลาจะผ่านไปกว่าสองทศวรรษ
นักแสดงนำ
จุดเด่น
- การผสมผสานความตลกและสยองขวัญได้อย่างลงตัว
- เคมีของไซมอน เพกก์ และนิค ฟรอสต์ ที่ยอดเยี่ยม
- บทภาพยนตร์ที่แฝงการเสียดสีสังคมอย่างชาญฉลาด
- ฉากแอ็กชันที่สร้างสรรค์และสนุก
- ดนตรีประกอบที่เลือกมาได้เหมาะเจาะ
จุดด้อย
- มุกตลกบางมุกอาจดูเชยไปหน่อยสำหรับคนดูยุคใหม่
- จังหวะของหนังในช่วงกลางอาจดูเนือยสำหรับบางคน
สรุป
รุ่งอรุณแห่งความวาย(ป่วง) คือหนังที่ต้องดูสำหรับคอซอมบี้และคนรักคอมเมดี้ แม้เวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ความสนุกและความฉลาดของหนังก็ยังคงเปล่งประกายอยู่เสมอ เหมาะสำหรับใครก็ตามที่อยากดูหนังที่ทั้งฮา ทั้งหลอน และได้ข้อคิดติดไม้ติดมือกลับไป
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
คำถามที่พบบ่อย (FAQ)
Shaun of the Dead แปลว่าอะไร?
ชื่อไทยคือ 'รุ่งอรุณแห่งความวาย(ป่วง)' ซึ่งเป็นการเล่นคำจากชื่อหนังซอมบี้คลาสสิก 'Dawn of the Dead' (รุ่งอรุณแห่งความตาย) และคำว่า 'ป่วง' ที่แปลว่าเพี้ยนหรือบ้า
Shaun of the Dead ฉายปีไหน?
ฉายครั้งแรกในปี 2004 ในสหราชอาณาจักร และต่อมาได้เข้าฉายในหลายประเทศ รวมถึงไทย
Shaun of the Dead เป็นหนังซอมบี้ไหม?
ใช่ เป็นหนังซอมบี้แนวคอมเมดี้ (zom-com) ที่ผสมผสานความสยองขวัญและตลกเข้าด้วยกัน
มีภาคต่อของ Shaun of the Dead ไหม?
ไม่มีภาคต่อโดยตรง แต่เอ็ดการ์ ไรต์ และไซมอน เพกก์ ได้สร้างหนังอีกสองเรื่องในแนวเดียวกันคือ 'Hot Fuzz' (2007) และ 'The World's End' (2013) ซึ่งรวมกันเป็นไตรภาค 'Three Flavours Cornetto'
